به نام او که همه را پاک آفرید

ان شاءالله به پایه هم پیر میشیم ... از هم دیگه سیر نمیشیم

faramosh86 — Sun, 20 Dec 2009 12:18:04 GMT

امید اشکی پر از شوق که با لبخندی عمیق چاری است....

امید یعنی امید زندگیه من

24/09/88 ساعت 4:00 بعد از ظهر

۱۵ بار؟!!

چقدر اتفاقی اتفاق افتاد البته برای من و برای اون به گفته ی خودش این اتفاق بر میگرده به چند سال پیش...

قسمتی که همه ازش حرف میزنن واسه منم قسمت شد. خودمم نمیدونم چه طوری .. چه جوری. چرا انقد یه دفعه

هیچ کس باورش نمیشه. به قوله امیدم وقتی خودمون باورمون نمیشه از دیگران هم نباید انتظار داشت که باورشون بشه. نه اون باورش میشه و نه من . اصلن باور کردنی نیست. اصلن حدسشم نمیتونستم بزنم که یکی دورادور منو در نظر داره و من بی خبر از همه چی تویه دنیایه خودمم.

چقد تویه این زندگی پیچ خوردم چقد پیچ خوردیم تا بهم رسیدیم. دیگه حالم داشت از این پیچ خوردنا بهم میخورد که انگار خدا خواست و در یک لحظه هردومون را مقابله هم گذاشت .

+ اول از همه ازدواج خودمو با مهربون ترین و خوش قلب ترین و صادق ترین پسر دنیا تبریک میگم.

+ دوم به امیدجونم تبریک میگم به خاطره داشتن خانمی به خوبیه من

+ سوم برای خودمون آرزوی خوشبختی میکنم. البته الانم که امیدمو دارم خیلی احساس خوشبختی میکنم.

+ چهارم از خدا میخوام که هیچوقت تنهامون نزاره

سکوت

faramosh86 — Tue, 01 Dec 2009 05:46:18 GMT

نمیدانم سکوتت را

نمی فهمم سکوتت را

شاید تو هم مثل من جا خوردی

ولی تو که همه چیز را میدونی

میدونی که اخرش چی میشه ، میگن تو از همه چیز آگاهی ، پس سکوتت واسه چیزه دیگه ایه

شاید سکوت کردی تا من تویه سکوت تو فکر کنم و تصمیم بگیرم

احساس خلا بودن میکنم

احساس میکنم تهی هستم از هر آنچه ...

کاش باز هم با من حرف میزدی، حتی شده کلمه ای ، حتی یک صوت کوچک ، که بدونم منو تنها نذاشتی تویه این دغدغه های فکریم تویه این آشفتگی های ثانیه وارم .

اگه این هم یک امتحانه جدیده بدون که من تویه این درس کم آوردم و فقط از تو کمک میخوام و از تو میخوام که بهم سر امتحان تقلب برسونی ، به جز تو کسی رو ندارم و همه کسمی ، از معلم و ناظم و مدیر گرفته تا خود بقل دستیم.

کنارم هستید و نمیدانم چگونه تکیه گاهم شده اید در حالی که روبرویم ایستاده ای

در خوابم جاری شده ای . شاید از بس که به سکوتت فکر میکنم..

****همیشه ازت سلامتی خواستم. همیشه. الانم میخوام. سلامتی برای همه بیماران . مخصوصا مادر ندا. برایش سلامتی میخواهم و برای ندا خنده از ته دل

faramosh86 — Mon, 09 Nov 2009 06:34:40 GMT

فصل دوم

عشق

...

اما این دنیا

این دنیایه تلخی که توش زندگی میکرد

دنیایه بدی بود

آدمای بدی داشت

آدمایی که بد بودن را به خوب بودن ترجیح میدادن . بدون انکه خودشون متوجه باشن

ادمایی که دوست داشتن خوب باشن ولی نمیدونستن که خیلی فاصله داشتن تا خوب بودن.

آدمایی داشت که با اینکه میفهمیدن کار هاشون بده اخلاقشون بده و بد بودن را میدونستن که چیزه بدی هست ولی باز هم به رویه خودشون نمیاوردن.

سخته. زندکی تو این دنیا سخته.

تویه این دنیایی که گاهی خوبی میبینی. گاهی به ندرت آدمای خوب از کنارت رد میشن. آدمایی که سعی کردن خوب بمونن. آدمایی که خودشونو توجیه میکنن که خوب هستن. انسان هایی که فقط فکر خودشون بودن. آدمایی که همه چی واسشون عادت شده بود. حتی عشق

عشقشون هم از سره عادت بود. معنایی واسه عشق نداشتند. چنین دختری که هیچوقت عشق را تجربه نکرده بود . عشقی که چه در رویاهاش و چه در دنیایه واقعیش خیلی مقدسه . به نظر شما باید تویه این دنیا عاشق می شد. عاشق کی؟ عاشق چی؟

دست نوشته های یک انسان از نوع دختر

faramosh86 — Sat, 07 Nov 2009 09:47:51 GMT

میخوام قصه ای بنویسم. قصه ی دختری که خیلی شبیه به من بود ولی...

فصل اول

رویا

یکی بود یکی نبود. زیره گنبد کبود یه دختری بود که شبیه هیچ دختر دیگه ای نبود. البته فکر میکرد که با بقیه متفاوته. یه دختره سفید و زیبا و قد بلند و با کلی رویایی زیبا در سر.

رویاهاش همه چیزای خوب و دست نیافتنی بودن .

رویاهایی قشنگ و با رنگ های قرمز و نارنجی .

سرشاراز شور و نشاط و زیبایی بود. با رویاهاش زندگی میکرد و براش این رویاها لذت بخش ترین جز زندگیش شده بودن.

اما توی دنیای واقعیش هیچ وقت دنبال اون رویاها نبود. هیچوقت.

از آنجائیکه خیلی دختر منطقی بود هیچوقت تویه زندگی واقعی دنبال چنین چیزایی نبود.

میدونست که این دنیا نقص است.

میدونست که دنیا ی واقعی رنج است و گاهی آرامش.

میدونست که دنیا واقعی تلخ است و گاهی شیرین.

پس چیزی به جز سختی و نقصان انتظار بیشتری از این دنیا نداشت...

faramosh86 — Mon, 02 Nov 2009 11:52:18 GMT

دنیا ز تو سیرم...

faramosh86 — Wed, 21 Oct 2009 07:37:45 GMT

پند آموز است ماجرای مردی که زمین را می کاوید تا ریشه های بی ثمر را از اعماق زمین بیرون کشد ، اما ناگاه گنجی بزرگ یافت ؟! . جبران خلیل جبران

این دوری ها پایان دوستی هامون نیست ـ ـ ـ بلکه لطیف ترین غم های دنیاهستند.

فکر کن غم هم واصه خودش لطافت داره

faramosh86 — Mon, 05 Oct 2009 13:38:09 GMT

"سپهر را من نيلگون شناختم.
چرا که همرنگ هوسهای نامحدود من بود.

خدا کران بيکران شکوه پرستش من بود،

و شيطان، اسطوره تنهايی انديشه های هولناک من.

اولين دستی که خوشه اين انگور را چيد دست من بود.
کفش ابتکار پرسه های من بود
و چتر ابداع بی سامانيهايم...

هندسه شطرنج سکوت من بود
و رنگ تعبير دلتنگيهايم

من اولين کسی هستم که
در دايره صدای پرنده
بر سرگردانی خود خنديده است

هر چرخی که ميبينيد بر محور شراره شور عشق من ميچرخد

آه را من به دريا آموختم"

حسين پناهی

faramosh86 — Tue, 15 Sep 2009 09:15:38 GMT

بیست و پنجمین روز ماه رمضون:

از مخالفت نمیترسم

چون فکرکنم یه ضرب المثل چینی میگه: بادبادک وقتی بالا میره که باد مخالفش باشه

ولی حرکت در مسیر مخالف این باد خشن برای من سخت و غیره ممکنه

تازه من که بادبادک نیستم

faramosh86 — Mon, 07 Sep 2009 08:45:18 GMT

هفدهمین روز که خیلی هوا سرده اونجا هوا چطوره؟؟؟

من هم گرفتار سنگينی سکوتی شدم

که گويا قبل از هر فريادی لازم است.

سرما زده و سوز ه و پاييز فراري

در حسرت روزهاي بهاری بق کرده قناري...

faramosh86 — Sat, 05 Sep 2009 08:50:18 GMT

پانزدهمین روز:

اینو واسه موقعی مینوسیم که وقتی دلشون گرفت ( حتی اگه ساعت 2 نصفه شبم باشه) دستشونو بگیرم و ببرمشون بیرون بگردونموشن.

+ اون شبیه خیلی دلم گرفته بود، گفتید :پاشو بریم بیرون یه دور بزنیم شاید حال و هوات عوض شه.

اینو واسه موقعی مینوسم که وقتی مریض شدید همه جیو فراموش کنم و فقط سعیم خوب شدن شماها باشه.

+ اون روزی که مریض شدم و فراموش نمیکنم با اینکه خیلی خیلی کاره مهمی داشتید منو بردید دکتر ، با اینکه همش میگفتم چیزیم نیست خوب میشم شما ها برید به کارتون برسید ، بزور منو بردید دکتر.

بابا فراموش نمیکنم که دستمو گرفتی تا یه وقت نیوفتم و .....

اینو واسه موقعی می نویسم که با اینکه دختر بدی واسه شماها هستم ولی شما ها بابا و مامان خوبی واسه من هستید.

+ اون روزیه خیلی غر زدم ، خیلی عصبی بودم ولی شماها ساکت بودید و به حرفام گوش می کردید. اخر سرم گفتید فاطمه تو یه چیزیت شده وگرنه هیچوقت انقدر عصبی نمیشدی. چی شده فاطمه؟

" توضیحات بیشتر در دفتر خاطراتم در روز ۱۳/۰۶/۸۸ "